stat4u

Symbolizm w "Weselu".

  • Rodzaj: wypracowanie
  • Data dodania: 2011-09-01
  • Wyświetleń: 2185
  • Oceń pracę:
  • Ocena użytkowników: 0

"Wesele" Stanisława Wyspiańskiego to utwór z okresu Młodej Polski powstały w 1901 roku, a zainspirowany autentycznym weselem, na którym autor był jednym z gości. Dzięki licznym symbolom ukazującym głęboką prawdę o Polsce i ukazaniu najważniejszych problemów w tym okresie utwór zyskuje rangę dramatu narodowego i jest jednym z ważniejszych dzieł polskiej literatury.
Najważniejszą sceną w utworze jest z pewnością ostatnia, podsumowująca całość utworu. Występują w niej Jasiek i Chochoł. Chochoł jest głównym inicjatorem zdarzeń w tej scenie. Nakazuje Jaśkowi rozbroić tłum, schować kosy i przynieść skrzypce, aby mógł zagrać usypiającą melodię. Tłumaczy również Jaśkowi jak ma ustawić ludzi do tańca. Chochoł zaczyna grać, a weselnicy poruszają się wkoło powoli zatracając się w tańcu. Zjawa cały czas wypomina chłopakowi zgubienie złotego rogu. Jasiek jeszcze próbuje nakłonić ludzi do walki: „Chyćcie broni, chyćcie koni..” Ale nikt nie słyszy jego wołania, bo każdy jest pogrążony w tańcu i dociera do niego tylko to co wygrywa Chochoł.
Znaczenie tej sceny jest niezwykle ważne w kontekście całego utworu. Somnambuliczny taniec bohaterów w rytm muzyki Chochoła symbolizuje marazm i ogólną niemoc polskiego społeczeństwa. Chochoł sam w sobie jest symbolem uśpienia, chociaż warto jest odnajdywać w nim również nadzieję na przebudzenie, jako że pod chochołem kryje się róża, która na wiosnę pięknie zakwita.
Istotną kwestię odrywają w utworze również trzy zjawy : Rycerz, Hetman i Stańczyk, ukazujące się bohaterom w akcie drugim. Rycerz, czyli Zawisza Czarny pokazuje się poecie. Symbolizuje on wszelkie rycerskie ideały. Przypomina o sławie i męstwie polskiego oręża z czasów Jagiellonów, np. podczas wielkiej bitwy pod Grunwaldem w 1410 roku. Rycerz stara się przywrócić poecie pamięć o sile drzemiącej w polskim społeczeństwie i nakłonić do odważnej walki w obronie niepodległości. Nie przypadkowo objawia się on właśnie poecie przepełnionemu melancholią i dekadentyzmem.
Na uwagę zasługuje również inne spotkanie kolejnego bohatera realistycznego z fantastycznym, a mianowicie Dziennikarza z Stańczykiem. Zjawa jest symbolem mądrości politycznej i zatroskania o losy kraju. Ostro krytykuje on postawę Dziennikarza, który usypia naród, odbiera nadzieję i nakłania do bierności.
W akcie drugim pojawia się również duch hetmana Branickiego, który symbolizuje zdradę, zakłamanie, spiskowanie z wrogiem oraz pogardę dla chłopów. Krytykuje on zachowanie Pana Młodego zarzucając mu tylko powierzchowne bratanie się z ludem, będące tylko przejawem podążania za ówczesną modą.
W „Weselu”, szczególnie w dwóch ostatnich aktach, pojawia się jeszcze wiele drobnych symboli, mających ważne znaczenie. Są to najczęściej przedmioty, z którymi stykają się konkretni bohaterowie, co dodatkowo pogłębia ich wydźwięk. Nie sposób zauważyć że sama chata, w której odbywa się wesele już jest symbolem, który oznaczać może całą Polskę, a weselnicy to przedstawiciele różnych warstw społecznych. Złoty Róg od Wernyhory, zgubiony potem przez Jaśka symbolizuje szansę odzyskania niepodległości. Czapka z pawim piórem jest symbolem próżności, Złota Podkowa – szczęścia, Kaduceusz usypiania narodu, Dzwon Zygmunta – wielkości Polski.

Niewątpliwie wszystkie symbole zawarte w utworze stanowią o jego sile oddziaływania na polski naród. Świadome odwołanie się do polskiej historii i tradycji miało pobudzić uczucia patriotyczne drzemiące głęboko w polskich sercach. To takie utwory budowały polskość dawniej i robią to dziś za co chwała takim twórcom jak Wyspiański.